De vader van Ellen is getroffen door een aneurysma. Na zijn herstel wilde hij niet meer naar huis en inmiddels woont hij al drie jaar in het verpleeghuis. Het leven hoeft voor hem eigenlijk niet meer, maar door de dementie worden zijn woorden niet meer serieus genomen. Dochter Ellen vertelt over de worstelingen.

Zorgverhaal, ingezonden door: Ellen (62) uit Wijchen

'Mijn vader is geboren op 28-08-1927 en nu dus 91 jaar. In december 2011 is hij, daags na het overlijden van mijn moeder, getroffen door een aneurysma in de buik. Na dagen in kritieke toestand te hebben gelegen krabbelde hij overeind. De chirurg gaf als terugkoppeling: 'Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik getwijfeld heb aan mijn behandeling. U was liever gegaan...' Dit werd in bijzijn van mij door mijn vader bevestigd.'

Vasculaire dementie geconstateerd

'Na een periode van herstel in een verpleeghuis mocht hij naar huis, maar dat wilde hij niet. Het overlijden van zijn vrouw was uit zijn geheugen gewist door de aneurysma. Vasculaire dementie werd geconstateerd. Na maanden in zijn eigen huis met de nodige thuiszorg te hebben gewoond is hij na een val opgenomen in een crisisbed van een verpleeghuis. Dit hadden wij als kinderen moeten tegenhouden, en we hadden de wilsverklaring moeten laten ingaan, volgens de verpleegarts.'

'Het leven hoeft voor hem niet meer'

'In dit verpleeghuis woont hij al drie jaar, waarvan het laatste jaar op een gesloten afdeling. Het leven hoeft voor hem niet meer. Dit horen we bijna dagelijks. In zijn wilsverklaring is vastgelegd dat hij menswaardig wil leven en een behandelverbod en euthanasie wil toepassen wanneer de kwaliteit van leven door gevorderde dementie de eigenwaarde aantast. Een paar maanden geleden ging het erg slecht, veroorzaakt door doorligplekken. Op het verzoek van mijn vader, verwijzend naar de wilsverklaring om het einde in te zetten, ging de verpleegarts niet in.'

'Zijn leven is geleefd'

'Door de dementie worden de woorden van mijn vader niet meer serieus genomen. Hoeveel moet een mens lijden om te worden verlost? Zijn leven is geleefd. Hij is een fantastische vader geweest en hem zo opgesloten, gevangen, aftakelend, mensonwaardig te zien zitten is heel beklemmend en doet veel pijn.'

'Hoe ver moet hij zijn lichaam nog uitleven? Maanden, jaren op bed en niemand meer herkennen! De ouderenzorg dient zich te bekommeren om de ethische vraag of ouderen geholpen mogen worden om het leven dat is geleefd, een leven dat lijden is, te beëindigen. Zeker omdat er een wilsverklaring ligt. En dan spreek ik nog maar niet over de kostenpost die hiermee gepaard gaat.'

Zelf je zorgverhaal insturen?

Wil jij ook een zorgverhaal delen? Omdat je je druk maakt om een zorgkwestie of juist omdat je een zorgmedewerker wilt bedanken? Of wil je je ervaring als mantelzorger of zorgprofessional delen? Zorg.nu geeft jouw verhaal een podium - anoniem als jij dat wil.

Lees hoe je je verhaal instuurt