Het is september 2017 als Susanne Laurs, 47 jaar, na een lange periode van stress verkouden raakt. 'Eigenlijk zoals veel mensen na de zomer. Maar bij mij zat ook één oor dicht. In eerste instantie dacht ik: vervelend'. Maar als na een antibioticakuur, een doorverwijzing naar de kno-arts volgt, haar trommelvliezen doorgeprikt worden en ze buisjes krijgt, begint de stress toe te slaan: 'Wat als dit tinnitus is en ik er nooit meer vanaf kom?'

Susanne raakt ervan in paniek: 'Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Op een avond lag ik in bed en hoorde ik alleen maar het gepiep in mijn ene oor en oorsuizen in mijn andere. Ik raakte helemaal in paniek, kon niet meer slapen'. Ze doet veel om het geluid te ontvluchten: geen stilte opzoeken, dus muziek aanzetten. En aan de andere kant zoekt ze het juist op om te ontdekken of de tinnitus er nog is. 'Je bent de hele dag bezig met het wel en niet horen.' Susanne kreeg uiteindelijk slaapmedicatie van de huisarts. 'Je kan je niet voorstellen hoe het is om een geluid te horen in je hoofd. Het was nooit meer stil. Dat is echt een rouwproces geweest. Dat je afscheid van de stilte neemt. De wetenschap dat het niet goed zou komen maakte me gek.'

'Hoe moet je hier mee leven?'

In de uitzending van Dokters van Morgen over gehoor bezoeken we Susanne. Op de vraag van Antoinette hoe zij de toekomst zag wordt ze emotioneel: 'Moeilijk. Ik heb echt wel een moment gehad dat ik dacht: als dit het is weet ik niet of ik het wel wil. Hoe moet je hier mee leven? Ik wist het niet.' Om afleiding te zoeken loopt ze veel in het bos, ze stopte met dansen, ging niet meer naar verjaardagen en feestjes. 'Dit alles speelde vlak nadat in het nieuws kwam dat een mevrouw met tinnitus euthanasie had gepleegd. Je ziet je toekomst echt somber in. Mijn blije gevoel was weg, dat is heel moeilijk. Voor mezelf en ook voor mijn gezin.' Ondertussen ging het leven van Susanne met man en kinderen gewoon door. 'Ik heb altijd een heel actief leven gehad waarin ik wel veel dingen naar me toe trok.' Ze werkte 3,5 dag per week maar door de tinnitus lukte dit niet meer. Ze was genoodzaakt om halve dagen te gaan werken.
In de tussentijd wordt ze doorverwezen naar een psycholoog. Die wees haar op de behandeling bij Adelante. 'Ik heb me daar gelijk voor aangemeld, ook al was het een eind rijden. Ik wilde per se daar behandeld worden.'

Belangrijke lessen om de tinnitus te kunnen accepteren

In augustus 2018 begint ze bij Adelante aan de behandeling voor tinnitus. Ze kreeg twee à drie behandelingen per week. Van een psycholoog tot audioloog, van bewegingstherapie tot ontspanningstherapie. 'In het begin moesten we gewoon rondlopen in de ruimte om in het hier en nu te landen. Het was heel erg gericht op het voelen met je lijf, om uit je hoofd te komen. Ervaren wat je voelt en hoort, dat is heel eng, want je hoort de hele tijd je tinnitus.' Langzaamaan wende Susanne aan het geluid: 'Ik liep er niet meer voor weg.' Ze leerde er naar eigen zeggen haar grenzen aan te geven, zonder oordeel ergens in te stappen en in het hier en nu leven. 'Dat waren voor mij de belangrijkste lessen om de tinnitus te kunnen accepteren, om te kunnen omgaan met mijn handicap, want tinnitus draag je de rest van je leven met je mee.'

'Dit is mijn vorm van stlte'

Na vijf maanden rondde Susanne de therapie bij Adelante af. Drie maanden later werkte ze weer drie dagen per week. 'Ik kan op alle vlakken mijn grenzen beter aangeven. En ik weet: als ik naar een feestje ga kan het zijn dat ik meer last van de tinnitus heb, maar dat neem ik dan voor lief.' Ze maakt keuzes in wat ze doet en hoe vaak ze met mensen afspreekt en ze is veel blijven wandelen in het bos. 'Natuurlijk ervaar ik de stilte niet meer zoals hij was, maar ik kan van mijn stilte nu ook weer genieten. Zonder dat het mij beangstigt of zonder dat ik denk: wanneer is het nou rustig. Dit is mijn vorm van stilte.'