Borstimplantaten

Praat mee over de uitzendingen van Zorg.nu

Re: Borstimplantaten

Berichtdoor trudytou » 19 maart 2017 23:24

[quote="Trudy"]Ik heb al ruim 30 jaar dezelfde borstimplantaten. Ze zijn keihard en geven stekende pijn. Bij het bevolkingsonderzoek naar borstkanker heb ik de foto van mijn borsten gezien waarop meer implantaat dan eigen weefsel te zien was. Mij is geadviseerd om hier naar te laten kijken. De stap om naar een goede plastisch chirurg te gaan, is voor mij best nog groot. Wie neemt mij serieus? Hoewel ik deze keiharde implantaten graag zou laten verwijderen. Maar dan??? Wat blijft er daarna nog over???[/quote]
Er zijn er genoeg die je serieus nemen hoor. Laat ze aub verwijderen. Liever zachte platte borsten dan keiharde neppe borsten. Bovendien zijn ze al 30 jaar oud. Ik weet niet wat je uitgangspunt was qua borsten, maar ik had AA en na verwijdering heb ik cup B en ze zien er uit alsof er nooit wat ingezeten heeft. Ik ben ook zwaarder als toen. Maar in ieder geval, bekijk foto's online van vrouwen die ze hebben laten vewijderen. Het valt meestal HEEL erg mee, maar nogmaals het uitgangspunt is bij iedereen anders dus de uitkomst ook.
trudytou
 
Berichten: 1
Geregistreerd: 19 maart 2017 23:03

Re: Borstimplantaten

Berichtdoor trudytou » 19 maart 2017 23:27

[quote="Moontje"]Ik heb mijn borstimplantaten al 17 jaar!! Destijds ben ik geopereerd door Dokter L. bij Bergman Clinics. Deze arts heeft tijdens de nacontroles mijn klachten nooit serieus genomen. Ik had al vrij snel klachten, pijn, steken, warm voelen.
Naarmate de jaren vorderen ben ik al in meerdere ziekenhuizen geweest met mijn klachten, maar er is helaas geen arts die mij kan helpen. Het is niet erg genoeg om te kunnen opereren wordt er gezegd.
1 arts in een ziekenhuis zei zelfs dat het heel lelijk zou worden als ik ze zou laten verwijderen. Dat ik dat niet moest doen en dat de pijn echt niet van de borstimplantaten kan komen. Helaas weet ik wel beter en de reactie van de arts vind ik ronduit kwetsend en van geen begrip tonen.

Ik heb een paar jaar geleden zoveel pijn gehad dat ik morfine kreeg van de huisartsenpost. De pijn was dat weekend niet te harden en daar stuitte ik gelukkig op een begripvolle huisarts. De pijn is altijd aanwezig en wordt erger en erger. Mijn laatste bezoek in een ziekenhuis is nu 1 jaar geleden ongeveer. Toen kreeg ik te horen dat ik in categorie 2 zit. In de uitzending werd gezegd dat het zeldzaam is maar daar geloof ik niets van. Ik heb gehoord van de artsen dat ik moet wachten tot het erger wordt en in de tussentijd slik ik bergen paracetamols, heb ik altijd pijn en slaap regelmatig slecht door de pijn van de borsten.

Inmiddels weet ik 100% zeker dat ik nooit meer implantaten wil, maar een pijnvrij leven wil, lekker slapen. Het is wachten is tot de tikkende tijdbommen nog meer gaan irriteren en dan ben ik er eindelijk van bevrijd. Ik denk dat de technieken van tegenwoordig best een mooie reconstructie mogelijk is, in tegenstelling tot wat de arts vorig jaar tegen mij zei.

De laatste weken zijn de klachten helemaal erg, de pijn is van grote invloed op mijn leven. Het zijn echt de laatste loodjes...wachten..tot categorie 4...[/quote]
Wat vreselijk dat je moet wachten tot het erger wordt. Wantoestanden zijn dat. Ik kan je vertellen ik heb ze in 2012 laten verwijderen ondanks dat ik GEEN merkbare of aantoonbare klachten had en alles is vergoed. Ik begrijp dat de regels ieder jaar weer veranderen. Misschien heb ik erg mazzel gehad.
trudytou
 
Berichten: 1
Geregistreerd: 19 maart 2017 23:03

Re: Borstimplantaten

Berichtdoor Inke66 » 15 jan 2018 11:23

[quote="Trudy"]Ik heb al ruim 30 jaar dezelfde borstimplantaten. Ze zijn keihard en geven stekende pijn. Bij het bevolkingsonderzoek naar borstkanker heb ik de foto van mijn borsten gezien waarop meer implantaat dan eigen weefsel te zien was. Mij is geadviseerd om hier naar te laten kijken. De stap om naar een goede plastisch chirurg te gaan, is voor mij best nog groot. Wie neemt mij serieus? Hoewel ik deze keiharde implantaten graag zou laten verwijderen. Maar dan??? Wat blijft er daarna nog over???[/quote]

Beste Trudy ik zit in dezelfde situatie heeft u al stappen ondernomen en informatie waar wat wie en hoe?

Alvast bedankt

Groetjes Inke
Inke66
 
Berichten: 0
Geregistreerd: 15 jan 2018 11:13

Mijn ervaring met mentor silliconen

Berichtdoor Anoukoss » 23 feb 2018 14:10

Al vanaf kleins af aan was ik onzeker over mezelf door kleine borsten.
Ik besloot dat ik graag een borstvergroting zou willen, niks overdreven maar gewoon borsten hebben en mezelf vrouwelijk voelen leek me fijn.
Ik begon al vroeg met sparen. Een hele investering wanneer je nog met een studie bezig bent en weinig inkomen hebt.
Maar vastberaden was ik, dit was wat ik wilde. Alles wat ik kon missen ging apart voor de operatie.

Toen ik 21 was had ik eindelijk genoeg gespaard, ik kon mezelf laten opereren. Ik maakte een afspraak bij Diana Gabriels in Barendrecht.
November 2015 was het dan zo ver, ik werd geopereerd. Ik kreeg Mentor protheses, 325cc.
De operatie en alles hierbij voorliep voorspoedig, voor ik het wist was ik weer thuis en kon ik herstellen van de OK.
Na de operatie had ik heel veel pijn, maar omdat mijn bloeddruk te laag was kreeg ik geen morfine. Maar ach dit was het waard toch?
Na zo'n 3 weken was ik praktisch pijnvrij, al bleef ik altijd een beetje pijn in mijn linkerborst houden en kon ik nooit op mijn buik slapen.
Ik hervatte mijn werk en was erg blij met het resultaat. Maar eigenlijk 1,5 maand na de operatie veranderde er al dingen in mijn lichaam,
ineens kreeg ik spastische darmen, iets waar ik voorheen nooit last van had. Eigenlijk was dit het enige waar ik toen mee kampte.
Ik sportte veel, 6x per week was normaal. Ik was werkzaam als verpleegkundige in het ziekenhuis en had een druk sociaal leven.
Ik was ik nooit thuis en altijd bezig of onderweg, iets wat ik gewend was en als 23 jarige normaal is.
Echter toen de tijd voorbij ging veranderde er veel in mijn lichaam, ik had vaak pijn in mijn oksels en branderig gevoel in mijn beide borsten.
Ik voelde me vaker moe en grieperig, maar ik dacht dit heeft iedereen wel eens en het zal wel weer overgaan.

Op mijn 23e werden de darmproblemen zo ernstig dat ik bij een internist terecht kwam, er zou een behandeltraject zijn voor mensen met spastische darmen een heleboel behandelmogelijkheden waren er en ik ging er een proberen. Het had weinig resultaat, dus probeerde ik er nog een. De hele lijst volgde en iets aan mijn klachten veranderde niet. Doordat de pijn in mijn borsten/oksels vaak de hele dag aanwezig was besloot ik terug te gaan naar mijn huisarts, zou dit de oorzaak niet kunnen zijn? Voor mijn operatie had ik tenslotte nooit dit probleem.
Mijn huisarts voelde aan de protheses en vertelde mij dat wanneer alles soepel aanvoelt er nooit klachten kunnen ontstaan van de protheses.
En bij mij voelde ze glad en soepel dus er was geen mogelijkheid dat dit het was. Gerustgesteld ging ik naar huis.
Maar bij het voorbijgaan van de tijd verdwenen mijn klachten niet, ze werden alleen maar erger.
Het werd zelf zo erg dat wanneer ik naar het toilet ging zoveel kramp en pijn had dat ik mijn bewustzijn verloor. Dit niet een keer maar regelmatig.
Als een zielig hoopje mens lag ik naast de wc wachtend tot het overging, en een behandeling was er blijkbaar niet voor.
Ongeveer 1.5 jaar na het plaatsen van mijn protheses werd ik erg ziek, ik viel in 1 maand tijd maarliefst 6 kilo af en eten kon ik niet meer binnenhouden.
Ik kwam thuis te zitten van mijn werk, en kon de deur niet meer uit. Uiteraard ging ik met deze klachten naar mijn huisarts, er werd bloed geprikt waar niks uit kwam. Ik moest het maar even aankijken er werd me verteld dat een mens prima 2 weken zonder eten kan, een rare uitspraak waar ik niks mee kon.
Bij een vervangende huisarts kreeg ik uiteindelijk medicatie tegen de misselijkheid, metochlopramide. In de eerste paar dagen dat ik deze gebruikte kon ik weer wat vloeibaar eten binnen houden. Maar al heel snel lukte dit niet meer. Weer terug naar mijn huisarts en gevraagd me aub door te verwijzen naar een internist want iets was er toch niet goed? Ik kreeg geen verwijzing, misschien was een verwijzing naar de psycholoog wel wat.. een eetstoornis? depressie?
Wat ging er om in het hoofd van mijn huisarts?! Ik ging niet naar een psycholoog; ik hou van het leven, ik hou misschien nog wel meer van eten, ik heb een leuke relatie, een goede baan. Ik weet zeker van mezelf dat ik hier niet voor koos, ik wilde zo graag weer aan het werk en fit zijn.
Na bijna 2 maanden thuis te hebben gezeten kreeg ik granisetron, een middel wat chemopatienten tegen de misselijkheid kregen. Met succes, eindelijk kon ik mijn eten binnen houden en begon ik weer wat aan te sterken. Na zo'n 3 maanden kon ik weer fulltime op mijn werk functioneren, maar dit was dan ook wel praktisch alles was ik deed. Van 6x per week fitnessen ging ik nog naar 2x, niet omdat ik niet meer wilde. Maar omdat ik de kracht niet meer had. In alles ging ik uiteindelijk
snijden, zelfs douchen werd een opgave. Waar ik eerst elke dag douchte had ik de kracht niet en deed dit maar om de dag (zittend, want anders viel ik flauw van alleen de warmte).
Normaal sliep ik in een nacht zo'n 7u en werd fit wakker, voor mijn werk ging ik zelfs nog sporten. Vanaf deze periode sliep ik gemiddeld 10-11 uur en werd zo vermoeid wakker. Ik voelde me grieperig/niet fit, en hierdoor moest ik me vaak ziek melden op mijn werk.
De hele dag was ik bezig om mezelf tegenover mijn omgeving te verantwoorden, soms had ik het idee dat niemand me nog geloofde.
Ik ervaarde steeds meer onbegrip uit mijn omgeving, ik ging niet naar feesten omdat ik geen energie had maar men dacht dat ik niet wilde. 'Anouk is ook altijd ziek' kreeg ik steeds vaker te horen, iets wat ik echt vreselijk vond. Ook op mijn werk ontstond steeds meer onbegrip; je bent een gezonde jonge meid van 25, ga toch weer sporten daar knap je vast van op. Ik probeerde het echt, maar telkens werd ik teleurgesteld door mijn lichaam. In deze tijd ging ik meerdere malen terug naar mijn
huisarts, maar ze bleef me benadrukken dat het niet aan de protheses kon liggen.
Dit ging zo nog bijna een jaar door, tot de klachten bleven opstapelen.

Ik begon wazig te zien, mijn ogen bleken flink achteruit gegaan te zijn. Het was net alsof de wereld te snel ging voor mijn gedachte.
Als ik te snel draaide werd ik duizelig, en meerdere keren viel ik dan ook flauw.
Als iemand tegen me praatte voelde het alsof ik aangeschoten was, alles was wazig en ik kon moeilijk mijn aandacht bij een gesprek houden.
Ik was weer continue misselijk en moest soms braken, eetlust had ik niet meer.
Al dan niet te spreken over de pijn; in mijn gewrichten, maar nieuw was de pijn in mijn liezen/oksels/hals. Lang staan ging niet, de pijn werd echt ondraaglijk.
Wat opvallend was dat mijn borsten steeds meer pijn gingen doen, 's avonds lag ik met coldpacks op de bank omdat mijn borsten in brand stonden. Ook vervelling op mijn borsten was nieuw.
Het afvallen begon weer, 7 kilo dit keer. Ook mijn omgeving begon het op te vallen, ik had geen kleur meer in mijn gezicht en mijn ogen waren dik.
Als ik 's morgens wakker werd zat er veel vocht in mijn ogen, en ik had continue koorts.
Hoe raar het ook klinkt is was blij met de koorts en dikke ogen,
nu kon mijn huisarts (inmiddels andere ivm verhuizing) zien dat er iets niet goed was. Ik werd dan ook meteen doorgestuurd om bloed te prikken, een ontsteking werd gedacht.
Maar dit bleek niet het geval. Ik begon zelf over mijn protheses en kreeg een echo om te zien of er misschien een prothese kapot zou zijn,dit bleek niet het geval; dat het van de protheses kwam werd weer uitgeloten. Maar ik vertrouwde het niet en eiste dit keer een verwijzing naar een
plastische chirurg. Ik kwam terecht bij een plastische chirurg in het bernhoven ziekenhuis in uden, hier deed ik mijn verhaal. Het was zeer zeldzaam maar mogelijk dat ik een reactie
had op de protheses, asia-syndroom noemde deze arts het. Maar wat hij er precies mee moest zou hij later terugkoppelen na een overleg met andere plastische chirurgen. Na enige tijd werd ik gebeld, ik kreeg een verwijzing naar het VUMC in amsterdam. Daar zou zich een arts bevinden die zich bezighield met silliconen en deze klachten.

Bij het VUMC kwam ik terecht bij drs. Brok; ik vertelde mijn klachten en mijn vermoeden dat er een link was.
Deze 2 keren voelde ik mij voor de eerste keer serieus genomen;
Al mijn klachten zouden zeer waarschijnlijk veroorzaakt worden door de protheses.
Een soort van allergische reactie op de protheses. Bij het uitvragen van de arts bleken er nog veel meer zaken te zijn die mezelf nog niet eens opgevallen waren wat van de protheses kon komen; ik had altijd een droge mond(alle slijmvliezen), was erg vergeetachtig en had praktisch altijd spierpijn.
Omdat niet met een bloedonderzoek o.i.d. aan te tonen is dat de klachten echt van de protheses zijn is het alleen mogelijk te kijken naar de klachten.
Het leek deze dokter dan ook vrij zeker dat al mijn klachten van de silliconen implantaten kwamen.
Vreselijk vond ik de gedachte dat iets waarmee ik me eindelijk zelfverzekerd voelde me zou worden ontnomen. Maar voor mij was er geen andere optie, ze moesten eruit.
In de auto naar huis maakte ik al een afspraak in mijn eigen ziekenhuis om de protheses te laten verwijderen.
De kosten van verwijderen; moest ik zelf betalen. De plastische chirurg heeft nog geprobeerd het op de verzekering te verhalen gezien al mijn lichamelijke klachten maar tevergeefs.
Het kon me allemaal weinig meer schelen, ik had alles ervoor over om mezelf weer een keer goed te voelen. Ik betaalde de operatie zelf en liet de protheses verwijderen.

Om de kosten te drukken werden de protheses onder plaatselijke verdoving verwijderd, erg naar maar zou me meer dan duizend euro besparen.
Vreselijk voelde ik me, de hele week dat ik wachtte op de operatie voelde ik me klote.
Iets waar ik zolang naar uitgekeken had en zo zelfverzekerd mee was heeft me zo ziek gemaakt.
Boos was ik op mezelf dat ik ooit de keuze gemaakt had dit te doen. Maar ook verdrietig, ik kon alleen maar denken aan hoe het er weer uit zou zien wanneer ze verwijderd waren.
De dag van de operatie brak aan, ik wilde niet maar het moest.
De ingreep heeft misschien 20 minuten geduurd, al voelde het als uren. Toen het klaar was hing er een grote spiegel in de ruimte waar ik in kon kijken, maar ik heb niet eens gekeken. Ik wilde het gewoon niet zien, ik trok snel mijn kleren aan en ging naar huis.
Ik kon alleen maar huilen, zelfs met kleren aan was het raar. Ik herinnerde me weer waarom ik de operatie had gedaan. Ik trooste mezelf met de gedachte dat er nog een optie was om mijn borsten te vergroten met eigen buikvet als ik beter zou zijn.
De hele dag heb ik niet gekeken naar mezelf, pas 's avonds voor het naar bed gaan keek ik even snel. Ik kon alleen maar huilen, het was voor mijn gevoel nog erger dan voor de operatie. De huid was opgerekt en de littekens nu heel goed zichtbaar.
Daarbij was het nog eens zo dat ik mezelf nog steeds vreselijk ziek voelde, mijn lichaam zou tijd nodig hebben om te herstellen.

Na ongeveer 6 weken voelde ik me nog steeds niet beter, sterker nog ik werd nog zieker. De pijn in mijn klieren nam zo erg toe dat ik morfine gebruik.
Nieuw was dat ik nu ook overduidelijk voelbare klieren had, waar ze voorheen alleen pijn deden waren ze nu ook dik.
Zou het dan toch allemaal niet van de protheses geweest zijn?
De koorts bleef, en 's nachts zweette ik enorm. Ik had moeite met slikken en de overige klachten verdwenen ook niet.
Ik kwam hiervoor weer bij internist in het bernhoven terecht, een heel stel onderzoeken volgde maar hier kwam niks uit.
Ook nu kreeg ik weer te horen dat er niks lichamelijks aan de hand was en ik misschien naar een psycholoog zou kunnen gaan.
Kwaad maakt het me, als de klachten echt van psychologische grond zou zijn.
Zou ik dan hetgeen laten verwijderen wat me eindelijk de zelfverzekerdheid gaf die ik zo graag wilde.
Ik besloot zelf contact op te nemen met het VUMC, en kreeg drs. Brok weer te spreken.
Eindelijk kreeg ik weer eens het gevoel serieus genomen te worden;
Dat mijn klieren opzette was logisch, de afvalstoffen die uit de protheses waren gekomen waren verzameld in de lymfeklieren. Mijn lichaam is nu eindelijk begonnen met het opruimen. De vermoeidheid en klachten zouden eerst erger worden alvorens het zou gaan verbeteren.
Het is nu 2 maanden na de operatie en ik begin eindelijk na 1.5 jaar mezelf een heel klein beetje beter te voelen. De koorts is stukken minder aanwezig, de misselijkheid verdwijnt en soms heb ik zelfs alweer honger. Ik merk dat ik minder spierpijn heb en de duizeligheid is over, zelfs mijn zicht word weer beter. Alleen de vermoeidheid blijft, ik werk halve dagen en slaap vervolgens een gat in de dag. Maar volgens de internist in het VUMC zal ik tot een half jaar na de operatie geduld moeten hebben. Pas dan kan ik zeggen wat de blijvende schade zal zijn. Dan zal blijken of ik ooit weer de oude fitte persoon te worden die ik was.

Waarom ik mijn verhaal deel; in de 2 jaar tijd dat ik meerdere keren naar huisartsen/internisten ben geweest is er niemand geweest die naar mijn inziens de kennis had die nodig was op dit gebied. Toen ik mijn huisarts vertelde over het ASIA-syndroom keek ze me aan alsof ze water zag branden.
Ik ben zo vaak weggestuurd dat ik aan mezelf zou gaan twijfelen. Ben ik dan echt niet gelukkig?
Maar ik was zo zeker van mijn zaak, ik wilde zoveel doen maar kon het niet omdat mijn lichaam het niet kon. Niet omdat mijn geest het niet wilde.
Ik kan me er kwaad om maken dat me zo vaak is benadrukt dat deze klachten niet van mijn protheses zouden kunnen komen en het tegendeel waar bleek.
Wat me op de been hield waren de verhalen van andere vrouwen in dezelfde situatie op forums.

Het enige wat ik nu nog wil is fit en gezond zijn, waar ik eerder vertelde mezelf weer te willen laten opereren maar dan met eigen buik vet wil ik dit niet meer.
Ik heb mezelf leren accepteren dat ik moet blij zijn met wat ik heb, en ben mijn gezondheid meer gaan koesteren dan ooit tevoren. Het is goed zo. Ik ben zoveel ziek geweest dat ik me een waardeloze vriendin voelde, ik kon nooit mee wilde altijd naar huis. Het word tijd dat ik me weer eens naar mijn leeftijd kan gedragen. Geen ziekenhuizen of operaties meer.

Of ik spijt heb? Nee, ik kon van te voren nooit weten dat ik de zeldzame persoon ben die niet tegen de protheses kan..
Als ik het niet gedaan had ik dit ook nooit geweten. De protheses maakte me zelfverzekerd, iets wat ik vroeger totaal niet was. Helaas was het mij niet gegund.
Het is jammer van de duizenden euro’s die me al deze ellende heeft gekost, en blijf het bizar vinden dat het verwijderen zelf betaald moest worden.

Toen ik zelf op zoek ging naar verhalen over vrouwen met klachten stuitte ik praktisch alleen maar tegen vrouwen met PIP implantaten.
Om deze reden wou ik graag mijn verhaal vertellen, niet alleen met PIP implantaten word je ziek. Ook met de tegenwoordig gebruikte Mentor protheses loop je dit risico...
En voor alle duidelijkheid, mijn protheses waren bij het verwijderen volledig intact.. Dus ze hoeven niet eens gescheurd te zijn om zoveel schade aan te kunnen richten.

Ik ben benieuwd of iemand hetzelfde heeft mee gemaakt en hoe het bij die persoon verlopen is.
Je mag me benaderen op e-mail; [email protected]
Anoukoss
 
Berichten: 0
Geregistreerd: 23 feb 2018 14:06

Re: Borstimplantaten

Berichtdoor Sintia » 02 dec 2018 13:36

Ik ben nieuw hier.
Zal me even voorstellen.
Ik ben sintia 36 jaar
Woon in nederland en heb een dochter van 5 en half jaar oud

Zelf heb ik al 10 jaar implantaten.
Waarvan ik dit jaar 4x opnieuw geopereerd ben geweest. 5 jaar geleden deed ik een hartoperatie omdat ik na mijn bevalling weer mooie borsten wou dus maatjes groter.
Die bleken te draaien. Dus kreeg andere nu draag ik het merk b light in me.
Blijken de beste silecone te zijn die niet kunnen draaien en 30%lichter van gewicht.

Maar hoor velle verhalen.
Dus maak me behoorlijk druk.
Mijn vorige implantaten waren heel niet stuk en geen schimmel te zien binnen in de implantaat.
Maar loop nu al een tijdje met verschillende mankementen.

Heb veel ziekte verschijnselen . Na 4e x dit jaar opnieuw worden geopereerd aan me borsten om dat ze niet goed zitten. Haar uitval pijn in gewrichten polsen en onderarmen. Elke ochtend wakker worden met kater gevoel. duizelig hoofdpijn trillende handen depressie geheugen verlies. Niet uit me woorden kunnen komen.hormonen die raar doen.
Nachtmerries. Wazig zien dat ik echt een paar x met me ogen moet knipperen.
Tintelingen op me borstkas
Droge mond. Pijn met slikken.
Opgezwollen klieren in me borst.

Zelf heb ik b light implantaten 835cc zit er te denken om alles eruit te halen voel me niet goed in me lichaam nu meer.
Of kan ik alleen ziek worden als ze echt stuk zijn? Dat ik het me verbeeld.
Zelf heb ik een operatie planning staan op 21 december

Hoop dat iemand hier antwoord op heeft.
Sintia
 
Berichten: 0
Geregistreerd: 02 dec 2018 11:00

Re: Borstimplantaten

Berichtdoor Suus81 » 03 dec 2018 14:13

Hoi Sintia,

Ik kan alleen maar zeggen dat je zeker niet alleen ziek kunt worden als de silicone lekken of kapot zijn. Alle silicone zweten en er zit troep in je lijf en dat kun je zeker ziek van zijn
Wat voor een operatie heb je 21 december gepland staan?
Ik hoop dat je ze eruit kunt halen en er niks voor terug neemt. Zoals ik het lees is je lichaam aan het protesteren tegen je siliconen..
Wens je veel wijsheid en sterkte toe..
Groet Susanne
Suus81
 
Berichten: 0
Geregistreerd: 16 nov 2016 09:55

Vorige

Keer terug naar Uitzendingen

cron